Somdip

Í þessum rituðu orðum liggur lítill maður sofandi í rúminu okkar og sýgur puttann sinn. Að baki er einn stærsti og hugsanlega erfiðasti dagurinn í lífi hans og hann hefur staðið sig eins og lítil hetja. Það reynir heldur betur á svona smáfólk þegar það er rifið úr sínu umhverfi, þar sem hann er búinn að vera í ca. 15 mánuði, og skellt í fangið á ókunnugu fólki.

Eftir að hafa hvílst um stund á hótelinu eftir siglinguna með Anup lögðum við af stað á barnaheimilið. Við vorum með bílstjórann hans Anup og hann vissi svona nokkurn veginn hvar þetta væri. Anju tók á móti okkur í húsnæðinu þar sem skrifstofurnar eru og þar eru einnig þau börn sem eru að verða tilbúin til að fara til foreldra sinna ásamt nokkrum litlum krílum. Eftir að hafa farið með henni í gegnum öll pappírsmál fórum við inn í herbergið þar sem Somdip var. Hann lá í vöggunni sinn ásamt Irani og Iman, hinum krílunum sem eru að koma til Íslands. Hann var ósköp rólegur, enda kominn tími á miðdegislúrinn hans. Við tókum nokkrar myndir þarna og spjölluðum við Anju og fengum að vita margt um Somdip, hvað hann borðar (og samkvæmt þeim er hann algert matargat), hvernig karakter er hann...."Very naughty" sagði Anju ;) Það var tilfinningaþrungin stund að kveðja með Somdip í fanginu...það var augljóst á fóstrunum, sérstaklega einni, að þær áttu eftir að sjá á eftir honum. Og hvernig þakkar maður þessum konum fyrir að hafa séð um barnið okkar í alla þessa mánuði? Fyrir að hafa ekki einungis fætt hann og klætt heldur líka gefið honum ást og umhyggju...Það eina sem við gátum gert var að segja thank you...og reyna að setja okkar einlæga þakklæti í þessi tvö orð...



Somdip var rólegur (sennilega stjarfur) á leiðinni á hótelið, og steinsofnaði í bílnum (alveg eins og stóri bróðir). Hann svaf svo í ca. 2 tíma eftir að við komum á hótelið og við lögðum okkur aðeins með honum. En þegar hann vaknaði kom áfallið hjá honum og hann var mjög aumur. Það er ekki hægt að lýsa því hversu erfitt það er sjá hann svona sorgmæddan og geta lítið gert. Við vitum að þetta tekur tíma...með tíð og tíma mun hann sjá að við erum ekki svo slæm ;) Jæja við náðum nú loks að róa hann með því að gefa honum að borða...sennilega er leiðin að hjarta svona matargata í gegnum magann ;) Hann borðaði vel og drakk pelann sinn og eftir það var hann nokkuð kátur. Hann sat í rúminu sínu og lék með dót...og við fengum meira að segja smá bros hér og þar. Eftir þetta hefur hann verið svona bæði og...gleymir sér í smástund en grætur inn á milli...og rígheldur í naghringinn sem hann fékk með sér af barnaheimilinu.



Nú vonum við að nóttin verði góð og hann vakni öllu sáttari við hina nýju foreldra sína :)

Bestu kveðjur frá Kolkata...og takk fyrir allar hlýju kveðjurnar :*

p.s. reynum að setja fleiri myndir inn á myndasíðuna á eftir

Stundin að renna upp...

Við vorum að koma inn úr siglingu á Ganges, sem var ótrúleg upplifun, og erum að gera okkur tilbúin til þess að fara á barnaheimilið. Ætlum að reyna að skella inn færslum um gærdaginn og siglinguna þegar tími til gefst en ætli næsta færsla verði nú ekki um lilleman :) Ætlum að fá okkur eitthvað í gogginn og bruna svo á Matri Sneha barnaheimilið....ótrúlegt að komið sé að þessu. Við vonum bara að hann taki okkur vel og allt gangi vel...kannski rétt að senda ósk um gott gengi til Ganesh, sem er einn vinsælasti guðinn hér...og færir fólki gott gengi og gæfu. "Om Ganesh Rama" ;)

Þangað til síðar....

Skoðunarferð um Kolkata - föstudagurinn 17. janúar

Þessi dagur er búin að vera ótrúlegur...vægast sagt...og við erum búin að upplifa svo mikið af Kolkata á stuttum tíma. Anup hefur aldeilis staðið sig vel við að hjálpa okkur að sjá sem mest.

Eftir morgunmat í morgun kom Anup og fór með okkur í skoðunarferð um borgina. Hann byrjaði á því að fara með okkur til að skoða Victoria Memorial, sem er minnismerki um Viktoríu Bretadrottningu. Þetta er í raun stór og mikil marmarahöll og safn umkringd miklum garði. Við löbbuðum hring um garðinn og skoðuðum höllina frá ýmsum sjónarhornum. Ákváðum að sleppa því að skoða hana að innan þar sem við getum víða séð málverk og skúlptúra frá Evrópu. Það var mjög gaman að hlusta á Anup, sem er fullur af fróðleik, enda búinn að vera leiðsögumaður í Kolkata í 25 ár. Það sem kom okkur helst á óvart við að skoða breska hluta Kolkata var hversu skekkta mynd við höfum af veru Breta hér. Samkvæmt Anup eiga indverjar Bretum margt að þakka og þeir áttu sinn þátt í að varðveita hina fornu menningu Indlands, ólíkt öðrum þjóðum sem komu hingað til að valta yfir menninguna og trú innfæddra.

Næst héldum við í kirkju, sem er víst ekki lengur kirkja sem slík. Hún var byggð árið 1783 og hefur að geyma marga áhugaverða muni. Við fengum að fara óáreitt þangað inn til að skoða og taka myndir. Inni í kirkjunni er lítið herbegi sem hefur að geyma myndir og muni frá þeim mönnum sem stjórnuðu breska Indlandi, m.a. 250 ára gamlan stól sem tilheyrði Warren Hastings, fyrsta ríkisstjóra breska Indlands.

Kirkjunni er haldið við af fjölskyldu sem býr þar rétt við hliðina. Við eyddum smá tíma í að taka myndir af fjölskyldunni, sérstaklega heilluðu okkur tveir litir gaurar sem voru meira en til í að stilla sér upp fyrir okkur. Við gáfum þeim nammi þegar við fórum og sáum þá rífa utan af því þegar við keyrðum í burtu. Svo var brunað af stað áður en þeir trylltust úr sykursjokki ;)

Því næst fór Anup með okkur í smá göngutúr til að skoða mannlífið. Við keyptum hálsfestar af götusala og löbbuðum meðfram langri runu af mönnum sem sátu og pikkuðu á ritvélar eins og vitlausir væru. Anup sagði að þetta væru lögskjalaritarar og þangað kæmi fólk með afsöl og lögfræðingar með dómsskjöl til að fá lögleg afrit. Í þessari götu stoppuðum við einnig og fengum okkur te að drekka hjá götusala einum. Teið er drukkið úr leirbollum sem maður hendir svo í götuna, svo leirinn sem notaður í bollana skili sér aftur út í náttúruna.

Því næst var haldið á mjög sérstakan stað þar sem pílagrímar höfðu safnast saman vegna trúarhátíðar sem hafði verið tveimur dögum áður. Hingað kemur fólk víðsvegar að einu sinni á ári, 14 janúar, til þess að baða sig upp úr hinni heilögu á Ganges. Þetta er eitthvað sem allir hindúar verða að gera einu sinni á lífsleiðinni og við sáum að það var sérstaklega mikið af eldra fólki. Anup sagði okkur að um 1 milljón manns kæmi á þessa hátíð og hefst fólkið við m.a. í tjöldum sem við fengum að skoða. Pílagrímarnir þurfa ekkert að borga fyrir þjónustuna sem þarna er boðið upp á, þarna fá þeir að sofa, borða og geta fengið læknisráð.
Þarna voru einnig heilagir menn, hinir svonefndu nöktu Sadu, þeir sem eru ekta Sadu´s hafa algerlega skorið á öll tengsl við jarðbundna hluti...eða svo til. Þeir koma lengst innan úr skóglendum Indlands til að taka þátt í trúarhátíðinni. Anup sagði okkur að þetta væri "once in a lifetime experience", að sjá þessa menn og við erum alveg sammála því. Við gáfum nokkrum þeirra pening, og í staðinn fékk Magga m.a. blessun frá einum þeirra. En þeir biðja ekki um neitt, þæÍ kaupunum fylgdi einnig typpatogunarsýning frá einum (sjá myndir). Að labba þarna um meðal fólksins var ótrúleg upplifun, allir voru svo áhugasamir um okkur á sama tíma og við vorum sem áhugasömust um alla aðra. Fólkið var svo jákvætt og glatt og ...

Eftir þessa upplifun fór Anup með okkur í "gáfumannahluta" Kolkata. Þar eru ótal básar sem selja bækur af hinum ýmsu stærðum og gerðum. Við fórum einnig á eitt frægasta kaffihús í Kolkata þar sem fólk kemur til að ræða saman yfir kaffibolla. Þó ekkert okkar drykki í raun kaffi gátum við ekki setið kaffilaus við borðið og litið út eins og illa gerðir og illa gefnir hlutir. Kaffið reyndist í raun hið besta og einnig voru pakoras bögglarnir sem við fengum hinir ljúffengustu. Eftir þetta skoðuðum við fleiri bókabása og keyptum m.a. Tinna bækur sem þýddar hafa verið á Hindi.

Næst lá leiðin að heimili frægasta og virtasta rithöfundar Indverja, Rabindranath Tagore, sem vann til Nóbelsverðlauna í bókmenntum árið 1913, fyrstur Asíubúa. Inverjum finnst mikið til hans koma og er heimili hans og fjölskyldunnar vel varðveitt. Þarna voru ýmsir áhugaverðir munir og myndir af Tagore með m.a. Albert Einstein, því karlinn ferðaðist víða um heim. Held að það sé nauðsynlegt að kynna sér betur verk þessa mikla hugsuðar og rithöfundar.

Eftir rólegheitin og kyrrðina í húsi Tagore var aftur haldið út á götur Kolkata í brjálaða umferðina og hávaðann. Leiðin lá í hverfi þar sem 300 fjölskyldur hafa það að aðalvinnu að útbúa leirstyttur af guðunum til að nota við hinar ýmsu trúarhátíðir.

(Þetta er orðin mikil langloka hjá okkur, spurning hvort einhver endist við lesturinn ;) Og enn er eftir að segja frá fleiru sem gerðist þennan dag.)

... og by the way

... vorum að fá sendar nýjar myndir af prinsinum, teknar af vinkonu Helgu og Þórhalls sem býr hér í Kolkata. Kunnum henni okkar bestu þakkir fyrir!

Kolkata...

Þegar til Kolkata var komið beið okkar bílstjóri frá hótelinu sem kom okkur svo á leiðarenda, Oberoi Grand hótelið. Bílstjórinn var hinn fínasti og fræddi okkur heilmikið um umhverfið á leiðinni. Það var góð tilfinning að rúlla inn um hliðin a Oberoi Grand enda leið okkur mjög vel þar þegar við sóttum Elvar Orra. Það vakti þó helst athygli okkar er hversu mikið öryggisgæslan á hótelinu hefur verið stórefld eftir árásirnar á Mumbai og er hver bíll grandskoðaður, leitað á hverjum þeim sem ætlar inn á hótelið og allur farangur rannsakaður í þaula. Þetta veitir manni nú bara góða öryggistilfinningu og maður lætur sig bara hafa það þó kíkt sé í veski og poka og skannanum rennt yfir líkamann í hvert sinn er við göngum inn á hótelið.

Þjónustan hér er alveg fyrirtaks, hér bukta sig allir fyrir okkur og setja hendru í bænastöðu fyrir framan brjóst...ég er ekki viss um að Beta gamla bretadrolla fengi betri þjónustu ;) Herbergið sem við fengum er alveg fyrsta flokks, við erum uppi á 4. hæð með útsýni yfir sundlaugargarðinn og mamma er á þriðju hæð með jafnvel enn betra útsýni. Sá sem tjékkaði okkur inn tók það sérstaklega fram að við værum að fá þeirra bestu herbergi. Okkur grunar nú að það hafi eitthvað með það að gera að við tókum það fram, þegar við bókuðum, að við hefðum verið þarna áður og hefðum verið mjög ánægð.

Þegar við komum upp á herbergi ákváðum við að hringja í Anju og fá að vita hvenær við ættum að sækja litla prinsinn. Hún bað okkur um að koma kl. 12 á laugardaginn...og það er hér með staðfest: Herra litli prins hittir foreldra sína kl. 12 á laugardaginn 17. janúar :) Þegar símtalinu við hana lauk hringdum við í Anup, leiðsögumanninn okkar, og sjá hvort hann væri til í að taka okkur í smá túr um eftirmiðdaginn. Hann var meira en til í það og kom til okkar um fimm leytið. Í millitíðinni gátum við lagt okkur (eða öllu heldur hrunið í rúmið og steinrotast) og fengið okkur að borða á einum af veitingastöðum hótelsins.

Anup virkaði rosalega vel á okkur, höfðum heyrt margt gott um hann og hann stóðst allar væntingar, einstaklega hlýlegur maður. Við byrjuðum á að setjast aðeins niður með honum og ræða um plan dagsins og það fyrsta sem hann spurði okkur um var af hverju við stoppuðum svona stutt í Kolkata...flestir íslendingarnir sem hann hafði hitt stoppuðu í ca. 7 daga. Við sögðum honum hvert erindi okkar væri hér, sem hann hafði nú reyndar getið sér til um, og að við þyrftum því miður að fara til Delhi til að fá vegabréfsáritun fyrir ungann. Anup kom okkur svo algerlega á óvart með því að spyrja hvort við vildum ekki bara rúlla við hjá Anju, á barnaheimilið, og sjá drenginn! Við vorum nú meira en til í það en vorum eitthvað að efast um hvernig Anju tæki því en Anup hló bara að því og sagði að þetta væri örugglega lítið mál. Þau eru greinilega góðir vinir því hann bjallaði bara í hana og spurði en hún var þá bara nýfarin af barnaheimilinu en sagði að annars hefði þetta verið ekkert mál...Ojæja, það styttust í laugardaginn ;)

Anup byrjaði svo á að bruna með okkur í hindi musteri og það var einstaklega skemmtileg upplifun...og ekki slæmt að vera þarna með honum. Hér þekkja allir hann og fær maður því meiri frið og almennilegheit heldur en ef við værum ein á ferð. Anup er líka hafsjór af fróðleik og sagði okkur margt um trúna og hina mörgu guði hennar. Hann sagði okkur m.a. að í gær var mjög heilagur dagur og því margt um manninn í borginni. Fólk þyrpist sem sagt hingað, eða í ca. 100 km fjarlægð við Kolkata til þess að baða sig í Kolkata. Margt af þessu fólki var núna statt í þessu musteri. Musterið sjálft er byggt úr marmara og tók u.þ.b. 35 ár að klára það. Það var mjög gaman að vera staddur þarna á þessum tíma og sjá fólkið tilbiðja guðina sína, heyra munkana syngja og kveikja á kertum og reykelsum.

Því næst fór Anup með okkur á markað sem hann mælti með og sagði að væri miklu betri en sá sem er rétt hjá hótelinu okkar. Það var mjög fínt að rölta þarna og áreitið var í lágmarki. Við náðum að versla eitthvað smá en vorum nú meira bara að skoða...svona í þetta sinn.

Anup og bílstjórinn hans keyrðu okkur svo upp á hótel eftir að við höfðum ákveðið plön morgundagsins. Hann ætlar að sækja okkur kl. 9 og reyna að sýna okkur sem flest yfir daginn, svoldið erfitt að þurfa að pakka svona mörgu í svona stuttan tíma. En við treystum því að hann eigi eftir að gera daginn góðan. Svo er okkur barasta boðið heim til hans í mat annað kvöld. Það verður spennandi að fá að bragða á ekta bengölskum mat og sjá bengalskt heimili :)

Í þessum rituðu orðum vorum við að klára að borða kvöldmatinn okkar, ákváðum bara að panta okkur upp á herbergi enda erum við gersamlega búin á því eftir ferðalagið. Þannig að nú er það bara bælið sem bíður, enda um að gera að vera ferskur á morgun. Sendum ykkur hlýjar kveðjur frá Kolkata og kærar þakkir fyrir góðar kveðjur í gestabókina, gaman að sjá hversu margir eru að fylgjast með ferðalaginu :)

Knús og kossar frá Indlandi og sérstaklega stórt knús til hjartagullsins okkar sem bíður heima á Fróni...elskum þig endalaust :*

Biðin langa í Delhi...

Flugið með KLM gekk afskaplega vel, vélin var meira að segja aðeins á undan áætlun … sem þýddi í raun bara lengri bið fyrir okkur í Delhi. Reyndar fannst okkur hálf lélegt að hafa ekki sér sjónvarpsskjá í hverju sæti (maður er orðinn svo góðu vanur), en flugtíminn leið mjög hratt. Maturinn var einnig mjög góður og framandi, KLM er í samvinnu við einhvern indverskan kokk og fékk maður nokkra mismunandi rétti, sem bornir voru fram í tvennu lagi fyrst stuttu eftir flugtak og svo aftur um mitt flugið.

Áður en varði stóðum við svo í komusal flugvallarins í Delhi og fundum aftur þessa indversku lykt sem er svo einkennandi fyrir Indland er í raun afar erfitt að lýsa.

Biðin við immigration var miklu styttri en þegar við vorum hérna síðast, vorum komin í gegn á u.þ.b. 20 mínútum. Við tók svo 7 tíma bið eftir tengiflugi til Kolkata. Við ákváðum að vera bara í rólegheitum í komusal alþjóðaflugmegin áður en við færðum okkur yfir í innanlandsflugstöðina. Okkur fannst öruggara að vera þar, þar sem við vissum lítið um það hvernig brottfararsalurinn í innanlandinu væri.

Búið var að segja okkur að innritun myndi hefjast 3 tímum fyrir brottför þannig að rétt eftir kl. 3 ákváðum við að færa okkur yfir. Þegar við vorum að labba út og ætluðum að fara í pre-paid-taxi básinn til að láta keyra okkur á milli flugstöðva rákum við augun í bás frá Kingfisher sem er flugfélagið sem við flugum með til Kolkata. Við spurðum þar hvernig væri best að komast á milli og þá var okkur bent á inngang að Inter-Terminal-Transit-Lounge þar sem við gætum fengið frítt far með rútu á milli. Inni í þessu “lounge-i” voru svo leðursófar og bara nokkuð fín aðstaða. Sáum þarna að við hefðum átt að færa okkur fyrr yfir í þessa fínni stofu.

Rútuferðin á milli flugstöðvanna var mjög áhugaverð. Innanlandsflugstöðin er hinu megin við flugbrautina og keyrði rútan inni á flugvallarsvæðinu og meðfram flugbrautinni yfir að Terminal 1A þaðan sem við áttum að fljúga. Annað slagið var stoppað við rammgerð hlið, þar sem bílstjórinn öskraði eitthvað reiðilega út um gluggann og hliðin opnuðust um hæl.

Innanlandsflugstöðin var hin snyrtilegasta og mjög fínt að bíða þar, meira segja hægt að fá sér McDonalds … þó ekkert okkar hafi hætt sér í það.

Kingfisher virðist vera gott flugfélag og á móti okkur tóku einkennisklæddir menn sem tóku farangurskerrurnar af okkur og leiddu okkur alveg frá upphafi til enda … og ætluðust örugglega til þess að fá greitt fyrir. Við spáðum mikið í þetta, manni fannst þetta góð þjónusta hjá fínu flugfélagi, þar sem greitt er dýru verði fyrir flug … og að eiga svo að þurfa að borga sérstaklega fyrir að kerrurnar séu keyrðar frá A til B. En við gaukuðum að þeim smá þjórfé og við það kættust þeir að sjálfsögðu.

Vélin átti að leggja af stað til Kolkata kl. 06:55 og áttum við að fara um borð kl. 06:25. Kl. 06:30 fóru að berast tilkynningar um að vegna þoku í Kolkata myndi flugið tefjast eitthvað. Tveimur tímum á eftir áætlun fór vélin svo í loftið og því urðu tímarnir sem áttu að vera 7 allt í einu 9. Við vorum orðin ansi þreytt eftir þessa löngu bið og sáum flugvélasætin í hillingu.

Flugferðin með Kingfisher gekk mjög vel, í þeirri vél var sjónvarpsskjár í hverju sæti! Reyndar vorum við orðin svo þreytt að við höfðum engan sérstakan áhuga á að horfa á sjónvarpið. Maturinn um borð og þjónustan var alveg fyrsta flokks, enda hreykja þeir sér af því að vera “Indias only 5 star airline”

Ferðin hafin

Lögðum af stað eldsnemma eftir stuttan svefn í morgun. Bröttför frá Keflavík var kl. 07:50 og var nánast engin bið í innritun, eitthvað rólegt að gera þessa dagana. Flugið til Amsterdam gekk eins og í sögu, nýttum okkur nýja skjáskemmtikerfið hjá Icelandair í frekar tómlegri vél.

Eftir lendingu í Amsterdam fórum við með hótelskutlunni á hótelið okkar. Hótelið er í um 10 mínútna fjarlægð frá Schiphol flugvelli og er bara hið fínasta hótel.

Eftir að hafa komið okkur fyrir á herbergjunum héldum við niðrí bæ til að litast um í Amsterdam og reyna að versla eitthvað sem átti eftir að redda fyrir Indland. Ekki er nú hægt að segja að mikið hafi verið verslað, sérstaklega þar sem gengi evrunnar er ekki okkar vinur þessa dagana. Þrátt fyrir 50% afslátt í hinum ýmsu verslunum var verðið of hátt miðað við væntingar.

Eftir búðarráp og labb um Amsterdam héldum við aftur á hótelið og fórum að fá okkur að borða á hótelveitingastaðnum sem var bara ansi flottur. Stór salur, arineldur og kósíheit. Maturinn var líka ekkert slor og eftirréttirnir algjört gúmmelaði.

Eftir matinn vorum við algerlega búin á því og liggjum í leti uppi í herbergi og veltum því fyrir okkur hvort maður eigi að nenna að fara í sturtu núna, eða geyma það þangað til í fyrramálið ... miklar pælingar ;-)

Í fyrramálið er svo flogið kl. 11:05 frá Amsterdam með KLM til Delhi og svo áfram með Kingfisher til Kolkata eftir um 7 tíma bið á flugvellinum í Delhi. Þangað verðum við svo komin kl. 11:05 á fimmtudaginn (staðartími).

Næstu skrif verða að öllum líkindum frá Kolkata og sendum við hlýjar kveðjur til fjölskyldunnar og allra annarra sem eru að fylgjast með þessu ferðalagi okkar.